یه مشت چرت و پرت به درد بخور

دخترخاله و دختر دایی عزیزم...موجودات گوگولی ای که وقتی دوازده سالم بود به دنیا اومدن و الان منتظر نتیجه آزمون تیزهوشان و نمونه شون هستن.آزمونی که وقتی به دنیا اومدن نتیجه مثبتش واسه منم اومد و فارغ از سختیا و چالش‌هایی که بعدش اتفاق افتاد،اون لحظه اول خیلی خیلی واسه ام خوشحال کننده بود.

حالا دوازده سال از اون موقع گذشته و این دوتا دختر گوگولی خودشون هم سنِ اون موقعِ من شدن و همون حس و حال رو دارن تجربه می‌کنن.

دیروز خاله ام بهم گفت نتیجه رو از سنجش بگیرم ولی هنوز که هنوزه متاسفاااااانه نتیجه نیومده و بچه ها استرس دارن که آیا چه نتیجه ای در انتظار شونه.هرچند به عنوان کسی که تجربه جالبی از این قبولی و شاید از نظر خیلیا دستاورد...نداشت، خیلی سعی کردم بهشون بگم که صرفا قبولی تیزهوشان آینده شما رو تضمین نمیکنه و عدم قبولیش هم آینده اونو تخریب نمی‌کنه ولی خب...این از اون دسته تجربیاتی هست که هر بچه ای دوست داره سختیشو به تنهایی و بدون پذیرش نصیحت و ...تجربه کنه.

حالا از دیروز من هم برگشتم به حس و حال دوازده سال پیش و جوری استرس نتیجه شونو دارم که انگار کارنامه اعمال خودم رو قراره بگیرم دستم.

با وجود اینکه یکی از این دوتا بچه چند ساله داره واسه این قبولی تلاش می کنه و اون یکی یه هفته مونده به آزمون بدون تلاش مضاعفی، یهو متوجه شد که خانواده ازش توقع قبولی داره و رکب خورد،امیدوارم اگه قراره قبول بشن،دوتاشون قبول بشن و اگه قراره قبول نشن،هیچ کدومشون قبول نشه.

واقعا دیدن دلشکستگی هر کدومشون ناراحت کننده است برام.اونی که تلاش کرده اگه قبول نشه و اون یکی قبول بشه،تا مدتی سر خورده میشه که تلاشش بی فایده بوده وگرنه چطور یک نفر بدون تلاش قبول شده.اگه اینی که بیشتر تلاش کرده قبول بشه و اون یکی قبول نشه تا مدتی خانواده اش سرزنشش میکنن که از پس یه آزمون (بدون در نظر گرفتن سختیش)بر نیومد و این حرفا اثرات خیلی بدی روی روحیه اش و حتی آینده اش ممکنه بذاره.

به این خاطر دلم نمیخواد به خاطر این آزمون بینشون شکاف ایجاد بشه و آسیب ببینند.

و اینکه نتیجه شونو هم من باید از سنجش بگیرم و بگم مسئولیت سنگینیه🫠🫠🫠🫠امیدوارم دوتاشون قبول شده باشن.حتی اگه خوشحالی قبولی موقتی هم باشه بازم خوشحالیشونو به غصه خوردنشون ترجیح میدم و دلم میخواد خبر خوبی از دهنم بشنون.دادن خبر بد واقعا کار راحتی نیست🤦🏻‍♀️🤦🏻‍♀️🤦🏻‍♀️