یه مشت چرت و پرت به درد بخور

امروز 12اردیبهشت نیست ولی من یاد یکی از معلمام افتادم.

الان هم به عشق اون موقع ها رفتم جزوه ریاضی دبیرستانمو برداشتم و دارم میخونم.

هنوز که هنوزه این معلم تو قلبم جا داره در حدی که هنوزم گاهی خوابشو میبینم و از خواب که پا میشم میبینم حیف...خواب بوده.

ان شاءالله که هنوز در قید حیاته.

هم درس دادنشو دوست داشتم.هم مدل کارکرد مغز و فکرش تو زندگی و هم اخلاقشو.در حدی دوست داشتنی بود این بشر که خودمم یکی از اخلاقام مثل خودش شده.تو عصبانیت نمی تونست جدی باشه و هرچی عصبانی تر میشد،بیشتر می خندید.این اخلاق رو خودمم الان دارم و متاسفانه باعث میشه کمتر جدی گرفته بشیم😂🤦🏻‍♀️

شماره ای چیزی ازش ندارم.دلم میخواد یه پرس و جویی کنم ببینم گیرم میاد بالاخره یا نه... . از طرفی هم نمی دونم وقتی گیرم اومد چکار کنم.چون رشته ای که الان می خونم احتمالا از نظر معلمام مایه ننگ باشه بیشتر تا مایه مباهات😂🤦🏻‍♀️و اولین چیزی که ازم می پرسن رشته مه و وقتی میگم انگار یه سطل آب یخ خالی میشه روشون... و انگار زحمات اونا و خانواده ام رو به باد فنا دادم.

این زن آنقدر خوب بود که خیلی راحت هدیه روز معلم خودش رو داد به من و من هیچ وقت نتونستم اون هدیه رو واسه اش جبران کنم و رو دلم موند.

اتفاقا هم اسم خودم هم بود.

فامیلش رو اینجا نمی نویسم ولی اسمشو میگم و مدلی که بینمون معروف بود:«فاطمه ی ریاضی»هر جا هستی امیدوارم دلت شاد باشه و عمرت طولانی.حقوقی که از آموزش پرورش و سازمان و کلاس خصوصی و احتمالا الان،بازنشستگیت گرفتی یا میگیری حلالت باشه زن💗